Hoofdmenu
Interview met Carolyn Roads
Door Leonie de Bot
Wie is die vrouw eigenlijk aan Michaels zijde? Ze is altijd aanwezig bij zijn lezingen en
Intensives, en lijkt een onuitputtelijke voorraad aan warme knuffels en liefdevolle woorden te
hebben plus een aanstekelijke schaterlach. Een (Skype) interview met Carolyn Roads.
Carolyn, we hebben voor dit interview eigenlijk maar een vraag voor je.
Hoe is bij jou je spirituele pad verlopen die je heeft gebracht waar je nu bent?
“Vanaf dat ik heel jong was, had mijn moeder het altijd over reïncarnatie. Bovendien was ze
niet van de grote georganiseerde religies, dus dat zorgde ervoor dat ik open stond voor andere
mogelijkheden in plaats van dat ik in een strak religieus hokje terecht kwam .
Een heel belangrijk moment van verandering was voor mij 16 oktober 1982. Ik weet de datum
nog precies. Ik was in verwachting van mijn tweede kind en was me klaar aan het maken om
naar een etentje te gaan. Ik kwam net uit de douche toen ik geschreeuw hoorde buiten en
gebons op de deur. Mijn man Jimmy deed open en het was een buurvrouw die hysterisch riep,
'Hij is dood, hij is dood'. Ze had het over mijn tienjarige zoon Chuck. Hij bleek met zijn fiets
door een auto aangereden te zijn. Hij was een heel eind weggeslingerd door de klap van de
aanrijding en bewusteloos geraakt en de eerste persoon die ter plaatse was had een laken over
hem heen gelegd alsof hij dood was. Dat was wat zij had gezien en ze wist dat het om mijn
zoon ging.
Ik hoorde sirenes loeien op de achtergrond, Jimmy ging er heen en ik rende naar boven want
ik was nog niet eens aangekleed. Ik weet nog dat ik voor mijn sokkenla stond en niet kon
beslissen welke sokken ik aan moest trekken, zodanig was de shock. En ik dacht, “Wat
betekent dit? Ik ben in verwachting van mijn tweede en moet nu mijn eerste kind opgeven?”
Mijn lichaam begon echt heel heftig te schokken als reactie. Ik dwong mezelf tot controle,
kleedde me aan en rende naar buiten op het geluid van de sirenes af.
Ik word weer emotioneel nu ik erover praat. Het was ijskoud, met een ijzige regen,
zoals jullie die in Nederland vast ook wel zullen kennen en ik realiseerde me dat ik geen idee
had waar ik heen ging of heen moest. Ik rende terug naar huis en daar reed net een
politiewagen onze oprit op. De agent vertelde me dat hij in al zijn dienstjaren vreselijke dingen
had gezien en dat ik hem op zijn woord moest geloven wanneer hij zei dat het goed zou
komen met mijn zoon. Hij reed mij naar het ziekenhuis. Daar bleek dat Jonathan een
hersenschudding had en wat gebroken botten, allemaal dingen die konden helen.
“Ik begon vragen te stellen en hiermee kwam ik op mijn spirituele pad.”
Dit veranderde mijn leven compleet. Ik werkte in een glamour wereld en in tegenstelling
daarmee ging ik me nu voor het eerst afvragen waar hij heen zou zijn gegaan wanneer hij
gestorven was. Wat de betekenis ervan zou zijn geweest. Ik begon vragen te stellen en
hiermee kwam ik op mijn spirituele pad.
Ongeveer twee jaar na het ongeluk werd ik in een week tijd door twee verschillende mensen
geattendeerd op Rahsnees, ook wel Osho. Misschien ken je hem, een controversiële Indiaanse
goeroe. Diezelfde week kwam mijn babysitter aanzetten met een boek van hem 'I am the
gate'. Drie keer in een week! Ik begon diezelfde avond in het boek en het kwam diep bij me
binnen. Je kent het wel, dat je hart het Weet wanneer je Waarheid leest. Dat was ook zo'n
keerpunt moment.
Ik las heel veel over spiritualiteit in die jaren. Van grote invloed in die tijd waren ook Lazaris en
Peter Ragnar. Ik had het gevoel dat ik iets geheel nieuws had ontdekt en het was allemaal
even fascinerend en opwindend voor me. Ik was me er niet van bewust dat alles rondom het
metafysische en het spirituele feitelijk de oudste studie was die er bestond.
Ook had ik geregeld hele heldere dromen verbonden aan mijn spirituele groei. Via een vriendin
van mij die ook heldere dromen had, kwam ik in aanraking met Bill Fintley die erg goed was in
het interpreteren van dromen. Hij kon ook aura's zien en zo. Die dromen hielpen me verder op
mijn spirituele pad en maakten me duidelijk wat ik los te laten had aan concepten en
overtuigingen. Mijn spirituele ontwikkeling is trouwens altijd veel meer gebaseerd geweest, en
nog steeds, in loslaten dan in toevoegen.
Op het spoor van Michael...
Ik had in een catalogus een boek van Michael besteld, 'Talking with Nature'. Ik deed dat nooit,
bestellen via een catalogus, maar goed, deze keer dus wel. Ik vertelde Bill hierover en die
bleek bekend te zijn met Michaels werk. Samen met mensen van mijn meditatiegroep zou hij
naar een weekend met Michael gaan maar helaas had ik dat weekend al iets anders.
Achteraf vertelde Bill me dat Michael een 'echte' was, inderdaad verlicht. Bill kon aura's zien,
maar die van Michael (en andere verlichte mensen) niet omdat die een te hoge trilling hadden
voor hem om te kunnen waarnemen. Toen wilde ik écht graag een keer naar hem toe. Ik was
gefascineerd door het concept verlichting en de betekenis ervan en wilde weten of het echt
was.
Het jaar erop hadden vrienden van mij Michael uitgenodigd om een retreat te doen in
Cleveland en ze hadden hem en Treenie opgehaald van het vliegveld. Mijn woonplaats was
ongeveer halverwege hun route en daarom kwamen ze bij ons eten. Dat was de eerste keer
dat ik Michael ontmoette en hij heeft dus ook een grote invloed gehad op de begintijd van mijn
spirituele ontwikkeling.
Die dag begon ook de samenwerking met Michael. Michael wilde professionele opnames van
zijn bijeenkomsten en mijn man had een opname studio. Dus wij boden onze diensten aan.
Toen de kinderen groter waren en ik me oriënteerde op nieuwe bezigheden vroeg Michael me
of ik zijn optredens in Amerika zou willen organiseren. Ik hoorde mezelf zeggen dat ik dat wel
kon. Hoewel, ik had daar geen enkele ervaring mee! Maar het ging goed. Dat was ongeveer in
1993. Dat was ook echt een groeiervaring! “
Wat was dat voor glamour wereld waar je in zat en hoe ging dat samen met je
spirituele ontwikkeling?
“Ik begon met modellenwerk; foto's voor tijdschriften, reclame uitingen, catalogussen,
billboards, dat soort dingen. Als snel kwam daar het camera en video werk bij voor tv
commercials en voor training-
films en radio werk en presenteerde ik 20 jaar lang een wekelijkse tv show over onroerend
goed.
Die twee werelden gingen niet echt samen. Er was een overlap periode waarin ik werkte in die
glamour wereld en thuis die boeken las, maar dat waren twee dingen die los stonden van
elkaar in die tijd. In stond min of meer met een voet in de collectieve realiteit en met de
andere op mijn pad. Pas later werd het echt mijn basis focus en kreeg ik ook meer mensen om
mij heen die zich daarmee bezig hielden.
Er waren een hoop sprongen in bewustzijn en ook spirituele ervaringen die ik heb
meegemaakt. Ik had verschillende metafysische ervaringen. Een daarvan was dat ik een
gedachtevorm metafysisch volgde van cellulair niveau tot aan de stoffelijke manifestatie ervan
maar ik kan dat onmogelijk verder uitleggen. Er zijn gewoon geen woorden om die ervaring te
beschrijven.”
Hoe reageerden je kinderen op de veranderingen in jou?
“De jongste, Jonathan, weet niet beter. Ik weet nog dat hij op een keer een heel lang intensief
gesprek met Michael had toen hij een jaar of 10 of 11 was. Hij kwam uit dit gesprek met de
opmerking, “Hoe weet hij al die dingen, die man is geniaal”?!.
Mijn oudste komt tegenwoordig ook naar de Intensives in Amerika, maar was vroeger
sceptischer. Bij hem is de linker hersenhelft dominant. Ik weet nog dat ik hem op een keer
naar boven hoorde komen. Ik zat in kleermakerszit op mijn bed. Ik had in elke hand een
kristal. Onder mijn kin had ik een BT5, zo'n ding dat je hersengolven synchroniseert. Ik had
een headset op met een geleide meditatie, aan mijn hoofd was een kristal getaped om de
meditatie te verbeteren, en ik had een piramide óp mijn hoofd. Vroeger gebruikte ik al die
toeters en bellen. Chuck kwam binnen, bleef in de deuropening staan en vroeg wat ik aan het
doen was?
Mediteren dus.
Zijn enige reactie was, “Oh”.
Ik heb altijd mijn eigen waarheid gevolgd, ze waren eraan gewend dat ik mijn eigen ding deed.
Al die toeters en bellen, ja dat was hoe het ook ging in die meditatiegroep waar ik toen
naartoe ging. Het is een soort fase waar je door heen gaat. Of het helpt? Met de wijsheid van
de terugwerkende kracht zou ik zeggen, nee. Het kan misschien wel helpen maar het gaat
uiteindelijk alleen maar om bewustzijn.
“Mijn gebroken hart liet me dat deel van mij hart zien dat niet kan breken.”
De grootste sprong in bewustzijn in mij had plaats toen mijn ex-
Dat was een hele moeilijke tijd voor mij.
De sprong die ik daarin maakte bracht Michael en mij op dezelfde golflengte van
Onvoorwaardelijke Liefde waardoor we elkaar met andere ogen gingen zien. Ik stapte min of
meer uit mijn identiteit. Alles veranderde en toch veranderde er ook niks. Ik veranderde!
Ja, je zou het mijn moment van verlichting kunnen noemen. Treenie had het altijd over 51%.
Ik ben die 51% ruimschoots gepasseerd.
Ik zou die periode niet over willen doen, maar het was alle pijn en lijden waard.
Ik ben in eerste instantie behoorlijk onderuit gegaan. Het was de ergste tijd van mijn leven. Ik
kon echt mijn bed niet uitkomen. Wanneer ik dan bijvoorbeeld naar boven ging om toch maar
de was te doen, bleef ik halverwege steken op de trap. Ik schrompelde gewoonweg in elkaar
tot een hoopje ellende en schreeuwde het uit met oerkreten van pijn en gevoelens van
verlatenheid en verraad. Ik realiseerde me dat ik emoties losliet van levens en levens lang. Dit
ging veel verder dan wat er speelde rondom het vertrek van Jimmy.
Jimmy wilde gewoon alleen zijn. Er was geen andere vrouw in het spel. Hij belde elke
dag, betaalde rekeningen en bleef betrokken bij ons reilen en zeilen. Hij worstelde enorm met
zichzelf en had daar ruimte voor nodig. Hij had alle recht om dit te doen, maar het paste niet
in mijn plannen, in mijn verhaal. Ik worstelde er enorm mee. Ik sliep nachtenlang niet en
vroeg elk mogelijk lichtwezen of goddelijkheid om hulp. Dat had ik nog niet eerder gedaan. Ik
zei: “Help me hier doorheen, help me dit los te laten en ik zal de rest van leven wijden aan het
helpen van anderen om hun lijden achter zich te laten”. Ik weet nog dat ik me tegelijkertijd
afvroeg hoe ik dat in hemelsnaam zou moeten doen. Maar wanneer ik kijk naar waar ik nu ben
is dat precies wat ik aan het doen ben op een bescheiden manier.
Ik bereikte op gegeven moment een punt waarop ik uit mijn lichaam stapte en naar mezelf
keek. Ik realiseerde me dat ik mezelf allemaal bizarre dingen vertelde: dat mijn leven voorbij
was, dat ik niet meer door kon gaan, enzovoort. Ik zag dat ik dit al mijn hele leven deed,
dingen verzinnen, ze vervolgens geloven en mezelf er ellendig mee maken. Ik realiseerde me
dat de 'ik' die ik zo wanhopig probeerde te beschermen niet eens bestond! Dat was het
essentiële inzicht en op dat moment maakte ik contact met mijn hart.
Laat ik het zo zeggen: mijn gebroken hart liet me dat deel van mijn hart zien dat niet kan
breken. Dat was een heel diepgaande ervaring.
Rond die tijd had ik ook een ervaring van Eenheid die twee dagen duurde. Deze dingen
ging veel en veel verder dan alles wat ik ooit eerder had meegemaakt. Ik ervaarde Liefde voor
alles en iedereen, maar voornamelijk voor mezelf. Deze twee ervaringen hebben alles
veranderd in mij. Ik realiseerde me dat het toch allemaal een illusie was dus dat ik mezelf dan
beter een goed verhaal kon vertellen dan een verdrietig.
En de rest is geschiedenis...
En toen kwam Jimmy terug! We hebben de daarop volgende maanden samen
doorgebracht, maar hij haatte zichzelf en zijn leven. Hij wilde dat hij dood was en ik kon
gewoon niet in die energie zijn. Maar ik probeerde het for old time's sake, weet je wel.
We bevonden ons niet meer op dezelfde golflengte, in dezelfde innerlijke ruimte.
Toen Michael dat jaar naar Amerika kwam voor zijn jaarlijkse tour ontmoette ik hem in
het huis van een gezamenlijke vriend. Ik wilde hem niet bij ons thuis ontvangen. Het was het
eerste jaar dat hij alleen reisde, zonder Treenie en ik wilde hem niet blootstellen aan een
verblijf in die gastruimtes waar ze al die jaren een maand per jaar met z'n tweeën verbleven.
Daar in die week voordat de Intensive begon merkten Michael en ik dat onze
vriendschappelijke Liefde voor elkaar veranderd was in romantische Liefde. En de rest is
geschiedenis. “
Hoe zou je jouw deel van het werk beschrijven wat je samen met Michael doet?
“Ik zou mezelf beschrijven als zijn business manager. Ik doe alle organisatie, alle mails. Ik
draag alle verschillende petten op kantoor. Met de privé sessies die Michael doet vindt hij het
fijn als ik mee doe. Hij vindt dat ik veel te bieden heb, met name in contact met vrouwen. Op
bepaalde vlakken heb ik ook daadwerkelijk meer ervaring opgedaan in dit leven dan Michael.
Hij zou ook graag zien dat ik meer schrijf voor de nieuwsbrief en op andere vlakken meer
participeer, zoals tijdens de Intensives. Maar ik heb het heel erg goed naar mijn zin in het
werk wat ik nu doe en ik heb niet meer zo'n behoefte dat heel erg uit te breiden of daarin heel
veel nieuwe dingen te gaan ondernemen.
De dingen waarin ik wel meedoen vind ik erg leuk om te doen. Maar het is Michaels feestje.
Zonder mezelf tekort te doen, zie ik toch graag dat mensen hun volledige tijd met hem krijgen.
Ze komen voor hem. Ik zou nooit vijf dagen kunnen spreken zoals hij dat doet. Hij is een
briljante spreker en een briljante schrijver. Mensen vragen me wel eens of ik het gevoel heb in
zijn schaduw te staan. Maar daar heb ik veel te veel zelfvertrouwen en zelfrespect voor, zo
voelt het totaal niet. We zijn een geweldig team. Wij zijn allebei right brainers. Treenie en
Jimmy waren allebei left brainers, nou ja whole brain want Treenie was enorm liefhebbend en
Jimmy heel muzikaal, maar de linker hersenhelft was dominant bij beiden. Bij Michael en mij is
dit dus rechts en het is verbazingwekkend hoeveel je dan overeenkomstig hebt. We zien en
ervaren heel veel dingen hetzelfde, kijken er met eenzelfde soort ogen naar.
Binnen tien weken nadat we verliefd waren geworden heb ik het Jimmy verteld en
aangekondigd dat ik naar Australië zou emigreren. Twijfels zij er nooit geweest. Wanneer je
van iemand houdt dan doe je het gewoon, Liefde kan bergen verzetten. Het is heel bijzonder
en een groot geschenk dat wij op 60 en 70 jarige leeftijd zo nog opnieuw hebben mogen
beginnen. Heel erg fijn.
Let 2012 be...
Wij zijn eigenlijk nauwelijks bezig met 2012 (en de voorspelde veranderingen). In het moment
daar is het te doen.
Ik moet zeggen, het verbaasde me de angst te zien die de film The Quickening opriep bij
mensen. En ook de verhalen over de void.
Je hebt de keuze om welk scenario dan ook af te wijzen. Weten zij het? Niemand weet het echt
helemaal. Doe het dag voor dag, vertrouw, kies voor Liefde en verwacht wonderen. Verwacht
wonderen! Dit is de tijd van wonderen. Het ergste wat er kan gebeuren is het verlies van je
lichaam en dat gaat sowieso toch gebeuren. Stel jezelf het ergste voor wat er kan gebeuren en
kijk of je daarmee kan leven, of je die realiteit kan accepteren. Vertel jezelf dat je om kan
gaan met dat allerergste scenario, dat je in orde zal zijn in die ervaring. Zeg het tegen jezelf.
Daar gaat het om bij meester worden van jezelf.
Ik zeg altijd over mind (geest/het denken): pak 'm bij de keel, zet 'm in een stoel en
zeg 'm dat ie z'n mond moet houden. Hij heeft het niet voor het zeggen. Neem die controle.
Als je niet bang bent voor de dood, niet verlangt naar geld, macht en controle dan ben je vrij.
Er is niks te verliezen. Er hoeft niks te veranderen.
Accepteer dat wat er is precies zoals het is. Dat was zonder twijfel mijn ticket naar de
Vrijheid. Ik weet nog die song van de Beatles, Let it be. Ik dacht: 'Hoezo let it be, ik kan dit of
dat toch niet zomaar laten zijn zoals het is. Ik was altijd erg reactief, emotioneel gezien. Mijn
emotionele lichaam was altijd de eerste ter plaatse en de laatste die wegging.
Let the movie be. “
door Leonie de Bot, Natural Words